Koning Eik en Koning Hulst
- Wendy Van de Laar
- 21 dec
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 23 dec
Een oud verhaal over strijd, overgave en het ritme van alles
Er was een tijd waarin mensen nog leefden met de seizoenen. Ze stemden zich af op het ritme van licht en donker. De wereld bewoog mee met de natuur, niet ertegenin. Elk seizoen had een eigen gezicht, een eigen toon. En wie goed luisterde, hoorde de stemmen van twee oude koningen.
De één bracht groei en vuur. De ander bracht rust en inzicht. Hun namen: Koning Eik en Koning Hulst
Ze waren geen mensen. Ook geen goden. Maar wie goed keek, herkende hun werk overal om zich heen. In de wind. In de geur van de lucht. In het ritme van de dag. Koning Eik regeerde over het licht. Koning Hulst over het donker. Ze wisselden elkaar af. Elk jaar opnieuw. Steeds op het juiste moment.
Koning Eik kwam op uit de diepste donkerte van de winter. Vanaf de midwinterdag werd zijn kracht voelbaar. Langzaam maar zeker duwde hij het donker terug. De zon klom hoger. De dagen werden langer. De eerste knoppen verschenen aan de takken. Vogels begonnen te zingen. De aarde bewoog weer.
Eik groeide met elke zonsopkomst. Hij bracht helderheid, richting en energie. Onder zijn leiding bloeide het bos. Alles werd zichtbaar. Alles kwam in beweging. Tot aan de langste dag van het jaar. Op 21 juni bereikte hij zijn hoogtepunt. De zon stond op haar hoogste punt. Het licht was op zijn sterkst.
Precies op dat moment kwam Koning Hulst tevoorschijn. Hij liep zonder haast. Zijn stappen waren stil. Zijn blik was helder. Hij keek zijn broer aan en sprak. Niet om de macht over te nemen, maar om balans te brengen. Hij daagde Eik uit, omdat het tijd was om terug te keren. Omdat alles wat groeit, op een dag mag rusten. Omdat de natuur geen eindeloze lijn kent, maar een cirkel.
Ze streden. Krachtig. Ritmisch. Een gevecht zonder haat. Een botsing van twee noodzakelijke krachten. Na hun strijd nam Hulst het over. Het licht trok zich langzaam terug. De schaduwen werden langer. De bladeren kleurden. De lucht veranderde van toon. Alles keerde naar binnen.
Koning Hulst bracht rust. Hij herstelde de balans. Onder zijn leiding mocht het bos uitademen. De dieren trokken zich terug. De aarde ging slapen. De stilte kreeg ruimte. Hij bracht geen leegte, maar voeding. Geen einde, maar voorbereiding.
Tot op de kortste dag van het jaar. 21 december. Midwinter.
Op die dag keerde Koning Eik terug. Hij kwam uit de schaduw. Vanuit de bodem van de stilte bracht hij een nieuwe vonk. Een lichtpuntje dat niemand kon tegenhouden. Hij daagde zijn broer uit. Omdat er weer beweging nodig was. Omdat het vuur weer op moest staan. Omdat het leven opnieuw wilde beginnen.
Ze vochten. Eerlijk. Vol respect. Geen van beiden wilde blijven. Geen van beiden verdween voorgoed. De één maakte ruimte voor de ander. En daarin schuilde hun kracht.
Elk jaar opnieuw. In zomer en in winter. In groei en in rust. In licht en in donker.
En dit verhaal leeft niet alleen in de natuur. Het leeft ook in jou.
Misschien herken je het. Soms voel je je vol vuur. Je wilt bouwen, scheppen, creëren. Alles in jou wijst naar buiten. Je loopt voorop. Je bent zichtbaar. Dat is jouw Koning Eik.
En soms wil je verdwijnen uit het daglicht. Naar binnen keren. Alleen zijn met je gedachten. Je lichaam vraagt om rust. Je hoofd verlangt naar stilte. Dat is jouw Koning Hulst.
Ze leven allebei in jou. En soms botsen ze. Je wilt door, terwijl je systeem vraagt om pauze. Of je hangt in de stilte, terwijl het tijd is om te bewegen.
Dus als je voelt dat het schuurt, kijk dan naar de natuur. Kijk naar het ritme waarin alles leeft. Vraag jezelf af wie nu aan zet is. Je mag meebewegen.
Want balans ontstaat niet door alles gelijk te houden. Balans ontstaat door te weten wanneer je mag leiden, en wanneer je mag overgeven.
Precies zoals zij het doen.
Koning Eik. Koning Hulst.
Opmerkingen