Persoonlijke groei in natuurlijke fases
- Wendy Van de Laar
- 11 apr
- 5 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 12 apr
Je zit precies waar je moet zijn in je groeiproces
Er zijn van die momenten waarop je voelt dat er iets wil veranderen, alsof er diep onder de oppervlakte al beweging zit, maar aan de buitenkant blijft het stil, en hoe vaker je probeert om het helder te krijgen of in beweging te zetten, hoe vaker je op hetzelfde punt uitkomt, alsof je in het vroege voorjaar naar buiten kijkt en ziet dat er iets begint te groeien, kleine knoppen aan takken, een eerste zweem van groen, maar telkens lijkt het net niet door te zetten, alsof het leven even stil blijft hangen op het punt vlak voor het echt zichtbaar wordt.
Dat is het moment waarop het voelt alsof je vastzit, terwijl je in werkelijkheid midden in een beweging zit die zich niet laat forceren, een beweging die hetzelfde ritme volgt als de seizoenen, alleen blijf je ergens onderweg staan, alsof je in één stukje van het landschap blijft rondlopen en de rest van het jaar niet meer bereikt.
Je beweegt door de seizoenen van persoonlijke groei.
Lente: het begin dat blijft hangen in je hoofd
In de lente komt het landschap langzaam tot leven, de grond opent zich, knoppen zwellen op en overal verschijnt dat eerste frisse groen, en dat is precies hoe het in jou voelt wanneer er iets nieuws ontstaat, ideeën die zich aandienen, plannen die zich vormen en een gevoel van richting dat steeds duidelijker wordt, alsof er ineens paden zichtbaar worden die er eerder niet waren.
Alleen hier gebeurt iets wat je misschien herkent, want je blijft kijken naar die paden, je loopt ze in gedachten al helemaal uit, je ziet wat er mogelijk is en hoe het eruit zou kunnen zien, maar je voeten blijven op dezelfde plek staan, alsof je aan de rand van het veld blijft staan terwijl de lente zich voor je uitstrekt.
De beweging die hier hoort is klein en tastbaar, een eerste stap die je uit je hoofd haalt en in de wereld zet, alsof je met je voeten het veld in loopt en voelt hoe de grond onder je verandert.
Overgang naar de zomer: het punt waarop kiezen spannend wordt
De lucht wordt warmer, het licht helderder en alles in het landschap lijkt te bewegen, vogels bouwen nesten, dieren worden onrustiger en er hangt een energie die uitnodigt tot actie, en dat is precies de fase waarin jij voelt dat je moet kiezen, dat het niet langer bij denken kan blijven.
En juist daar ontstaat het moment waarop je vertraagt, alsof je stilvalt midden op het pad, omdat kiezen betekent dat je ergens voor gaat staan, dat je zichtbaar wordt en dat je iets achterlaat, en je merkt hoe je nog een keer terugkijkt, nog een keer overweegt, nog even wacht.
De beweging hier zit in het zetten van die stap terwijl je het nog niet helemaal overziet, alsof je het pad oploopt zonder dat je al kunt zien waar het eindigt, en precies door die beweging ontvouwt het landschap zich verder.
Zomer: in beweging, maar soms jezelf kwijt
In de zomer staat alles in het volle licht, de dagen zijn lang, de zon staat hoog en wat groeit wordt zichtbaar, en dat is de fase waarin jij doet, waarin je bouwt, waarin je stappen zet en jezelf laat zien, alsof je midden in een open veld staat waar alles zichtbaar is en niets verborgen blijft.
Het voelt krachtig, vol en levendig, maar juist hier kun je jezelf ook kwijtraken, omdat je blijft bewegen, blijft geven, blijft doorgaan, terwijl ergens onder die beweging iets stiller wordt, alsof je zo druk bent met groeien dat je vergeet om te voelen wat er groeit.
De beweging hier zit in vertragen terwijl je in actie bent, alsof je midden op dat veld even stil blijft staan en kijkt, voelt en beseft waar je eigenlijk mee bezig bent.
Overgang naar de herfst: het moment waarop je kunt zien wat er al is
Het licht wordt zachter, de lucht verandert en er komt een andere kwaliteit in de dag, en je merkt dat je terug kunt kijken, dat je kunt zien wat er is ontstaan, alsof je ineens overzicht krijgt over het veld waar je al die tijd doorheen hebt bewogen.
En toch ga je er vaak snel overheen, alsof je alweer verder kijkt naar wat er nog moet, terwijl juist hier iets belangrijks ligt, want hier zie je wat er al staat, wat er gelukt is en wat er gegroeid is door jouw beweging.
De beweging hier zit in stilstaan en werkelijk kijken, alsof je je hand langs de halmen laat gaan en voelt wat er al is.
Herfst: voelen wat het je brengt
In de herfst verandert het landschap zichtbaar, bladeren kleuren, vallen en de wereld keert langzaam naar binnen, en dat is de fase waarin je gaat voelen wat alles je heeft gebracht, waarin je niet alleen kijkt naar wat er is, maar ook ervaart wat het met je doet.
Hier komt diepte.
Hier komt betekenis.
En dit is ook de plek waar je kunt blijven hangen, alsof je in een bos loopt waar de bladeren blijven vallen en je steeds opnieuw kijkt naar wat er was, wat je voelde en wat het betekent.
De beweging hier zit in blijven verbinden met het leven om je heen, in het delen, in het open blijven, zodat wat je voelt kan blijven stromen.
Overgang naar de winter: loslaten wat zijn werk heeft gedaan
Het landschap wordt stiller, de bomen worden kaal en wat eerst bedekt was komt weer tevoorschijn, en dit is de fase waarin je loslaat, waarin je voelt wat je meeneemt en wat je achterlaat, alsof je langzaam dingen uit je handen laat vallen die hun functie hebben vervuld.
Toch merk je hoe je soms vasthoudt, omdat het vertrouwd is, omdat je eraan gehecht bent geraakt, en precies daar ontstaat de zwaarte.
De beweging hier zit in openen, in ruimte maken, in voelen dat loslaten lucht geeft.
Winter: rust die onrust kan oproepen
In de winter wordt het stil, het land ligt er rustig bij en alles trekt zich terug, en dat is de fase waarin je lichaam herstelt, waarin je energie terugkomt en waarin er ruimte ontstaat.
En tegelijk kan dit ook onrust brengen, omdat het stil is, omdat er niets zichtbaar gebeurt en omdat je gewend bent om te bewegen, alsof je in een leeg landschap staat en de neiging voelt om alvast vooruit te lopen.
De beweging hier zit in blijven, in zakken, in voelen dat rust ook beweging is, alleen op een diepere laag.
En dan begint het opnieuw
Onder die stilte begint alweer iets te verschuiven, bijna onmerkbaar, een eerste gevoel, een kleine beweging, alsof diep onder de grond een nieuw begin zich aandient.
Meer lezen over leven met de seizoenen: