Waarom het logisch is dat je in februari vastloopt en je goede voornemens alweer wegzakken

Veel vrouwen ervaren rond deze tijd een innerlijke tweestrijd. Aan de ene kant is er verlangen naar verandering. Aan de andere kant voelt het alsof je systeem nog op de rem staat. Dat gebeurt niet toevallig. Dit heeft alles te maken met timing.

Aan het einde van het jaar maken veel mensen plannen. Er wordt teruggekeken en vooruitgedacht. Goede voornemens ontstaan vanuit een oprecht verlangen om dingen anders te doen. Januari voelt als een frisse start. Er is motivatie. Er is focus. Het idee leeft dat dit het moment is om stappen te zetten.

Vol goede moed ga je aan de slag en dan komt februari.

De energie verandert. Goede voornemens zakken weg. Plannen verliezen hun glans. Dat roept twijfel op. Waarom voelt het nu al zwaarder. Waar is de drive gebleven. Wat zegt dit over mij.

Dit patroon zie ik vaak bij vrouwen die gewend zijn om doelen te stellen en verantwoordelijkheid te dragen. Vrouwen die hun leven goed organiseren en tegelijk voelen dat het ergens schuurt. Dit heeft weinig te maken met discipline. Dit heeft alles te maken met timing.

Waarom januari geen actiemaand is

We zitten nog midden in de wintertijd. Ook al worden de dagen langzaam langer en laten de eerste tekenen van licht zich zien, het ritme van de natuur vertelt een ander verhaal. Dit is een periode van rust, herstel en voorbereiding.

Onder de grond gebeurt al van alles. Zaden liggen in de aarde. Ze nemen vocht op. Wortels vormen zich. Er wordt kracht opgebouwd. Aan de buitenkant oogt het rustig, terwijl het leven zich van binnen voorbereidt.

Zo werkt het ook bij mensen. Je voelt dat er beweging aankomt. Er ontstaat verlangen om vooruit te kijken. Tegelijk vraagt deze periode nog steeds om vertraging. Het is winter. Ideeën en voornemens mogen er zijn. De fase van vormgeven en investeren volgt later.

Vertragen betekent groei onder de oppervlakte

Vertragen wordt vaak verward met stilvallen. In deze fase gebeurt juist veel. Je zenuwstelsel komt tot rust. Je gevoel wordt scherper. Je merkt steeds duidelijker wat klopt en wat energie kost. Dat proces vraagt ruimte en tijd.

Verandering ontstaat van binnenuit. Eerst verschuift je innerlijke staat. Daarna volgt gedrag. Wanneer rust en helderheid ontbreken, voelt actie zwaar en geforceerd. Dat verklaart waarom veel goede voornemens in februari hun draagkracht verliezen.

Deze fase laat zien wat toe is aan ontwikkeling en wat mag verdwijnen. Dat onderscheid ontstaat vanzelf wanneer je het tempo laat zakken.

Leven met het ritme van de seizoenen

In deze tijd van het jaar nodigt het leven uit tot naar binnen keren. Tot voelen wat werkelijk aandacht vraagt. Tot aanwezig zijn bij wat er speelt, zonder direct oplossingen te hoeven bedenken.

In de natuur gebeurt precies hetzelfde. Alles draagt bij aan wat later tot bloei komt.

Dat besef brengt rust.

De eerste tekenen van beweging

Langzaam verandert het licht. De dagen worden langer. Sneeuwklokjes bloeien. Kleine signalen dat er iets aankomt. Nog ingetogen. Nog voorzichtig.

Dit is het tussengebied. Het moment waarop je voelt dat er iets wil ontstaan, zonder dat het al woorden of plannen heeft.

Juist hier ontstaat vaak ongeduld. De neiging om vooruit te springen. Terwijl dit precies de fase is waarin blijven meer oplevert dan versnellen.

Een visionboard maken in de winter

Een oefening die goed aansluit bij deze fase is het maken van een visionboard.

Ga op gevoel aan de slag. Blader door tijdschriften. Verzamel beelden die je raken. Woorden die blijven hangen. Kleuren die iets openen. Je hoeft geen verklaring te hebben voor wat je kiest.

Door creatief bezig te zijn verschuift je aandacht. Het denken wordt rustiger. Er ontstaat ruimte voor een ander soort weten. Dat weten laat zich beter voelen dan uitleggen.

Maak je visionboard in deze winterperiode. Neem de tijd. Doe het alleen of samen met iemand bij wie het veilig voelt. Leg het daarna weg.

Van voelen naar richting in de lente

In de lente pak je het visionboard weer erbij. Met meer licht. Met meer energie. Met frisse ogen.

Dan zie je patronen. Dan voel je wat nog steeds raakt. Dan wordt duidelijk wat zich verder wil ontwikkelen. Op dat moment ontstaat vanzelf de behoefte om keuzes concreter te maken.

Dit is het natuurlijke ritme van ontwikkeling. Eerst laten ontstaan. Daarna richting geven. Vervolgens bewegen.

Wanneer je dit ritme volgt, voelt actie lichter en logischer. Het sluit beter aan bij wie je bent en waar je staat.

Ruimte geven aan wat wil groeien

Deze winterfase vraagt om mildheid en eerlijkheid. Om aanwezig zijn bij wat er is. Om vertrouwen op het proces dat zich onder de oppervlakte afspeelt.

De lente komt vanzelf. Met helderheid. Met beweging. Met keuzes die kloppen in je lijf.

De vraag voor nu is eenvoudig. Kun je jezelf toestaan om hier te zijn. Kun je vertrouwen dat wat nu nog stil lijkt, zich aan het voorbereiden is.

Dit is een fase van kiemen. En dat is precies waar je nu hoort te zijn.

Meer lezen:

Imbolc – het stille begin van een nieuw jaar